Wczasy i wycieczki last minute Grecja

Wczasy i wycieczki last minute Grecja

Rezerwuj wczasy i wycieczki autokarowe do Grecji z wyjazdami z kilkudziesięciu miast w Polsce oraz wycieczki lotnicze z wylotami z Warszawy, Katowic, Krakowa, Wrocławia, Poznania, Gdańska w niskich cenach. Zaplanuj swoje wakacje w hotelach z all inclusive. Skorzystaj z ofert last minute do Grecji.Kup tanie wczasy w Grecji na raty, w dogodnym systemie kredytowym.

Grecja to kraj przyciągający zarówno miłośników historii, jak i osoby kochające odpoczynek na piaszczystych plażach. Podczas wycieczki po Grecji turyści mogą zwiedzić m.in. Ateny, Saloniki, Meteory, Mykeny, Epidauros, Korynt.

Polecamy atrakcyjne oferty last minute na Kretę, Rodos, Korfu, Zakinthos, Santorini, Samos, Kos, Chalkidiki oraz Peloponez. Grecja Północna sięga od granicy państwa do szczytowych krawędzi gór Pindos na zachodzie i gór Chasja i Olimpu na południu. W jej skład wchodzą części dwóch krain historycznych: Tracji i Macedonii.

zobacz_cennik.jpg

Grecka Macedonia jest w większości górzysta; na zachodzie wznoszą się góry Pindos, na wschodzie Rodopy. Góry poprzedzielane są rozległymi, urodzajnymi nizinami. Największa to Nizina Salonicka w dolinach rzek Aksios, Aliakmon; na wschód od niej nizina rzeki Strimon (bułg. Struma) i połączona z nią nizina Dramy (uprawa tytoniu, miejscami ryżu, bawełny, sezamu; gaje oliwne, winnice, sady) oraz wielkie obniżenie jeziorne (jezior Lankada i Wolwi) u nasady Półwyspu Chalcydyckiego.
Głównym ośrodkiem greckiej Macedonii, a zarazem duchowym i politycznym centrum północnej Grecji są Saloniki (Thesaloniki), największe (po Atenach) miasto i (po Pireusie) port Grecji. Jest to ośrodek przemysłowy, handlowy (międzynarodowe targi), komunikacyjny, kulturalny, naukowy (uniwersytet 1926 r.), ponadto centrum sportów wodnych (plaża, korso, port jachtowy). Założone pod koniec IV w. p.n.e.16, już wtedy miały duże znaczenie gospodarcze i polityczne, stolica jednego z czterech okręgów rzymskiej prowincji Macedonii; biskupstwo 17i Miejsce urodzenia apostołów słowiańszczyzny Cyryla i Metodego (IX w.). W cesarstwie bizantyńskim były drugim pod względem znaczenia miastem po Konstantynopolu.
Saloniki położone są malowniczo wzdłuż wybrzeża, u podnóża góry Chortiatis (1201 m n.p.m.). W nowoczesną sieć ulic wtopione są fragmenty starego miasta: główna arteria miejska via Egnatia, u wylotu której zachowały się z czasów rzymskich kolumny łuku triumfalnego cesarza Galeriusza (III w. n.e.). W mieście znajdują się liczne zabytki sztuki bizantyńskiej, kościoły z różnych okresów od V do XIV w. (świątynie kopułowe, mozaiki, freski), klasztory, obwarowania; nad morzem słynna Biała Wieża z czasów weneckich (1423-30 r.), u podnóża gór cytadela na miejscu starożytnego Akropolu; poniżej charakterystyczne fragmenty miasta z czasów tureckich.
Wzdłuż wybrzeży morskich liczne są ośrodki wypoczynkowe; najwięcej na półwyspie Kasandra, nad Zatoką Salonicką, w okolicach Katerini (Paralia, Olimpic Beach) i na południe, w kierunku ujścia rzeki Pinios. Głównymi obszarami turystyki narciarskiej są: Olimp, z punktem wyjściowym Katerini, i góra Wermion.

Grecja_Santorini
Attyka — to najbardziej wysunięta na południo-wschód część Grecji Środkowej. Jest krainą górzystą: Kiteron, Parnes, Pentelikon, Hymet (Imitos), Lawrion. Do nich przylegają dochodzące do wybrzeży mało urodzajne niziny (gaje oliwne, figowce). Attyka, bogata w marmur, glinkę, ołów, srebro, odegrała największą rolę w rozwoju kultury, sztuki i nauki greckiej. Mitycznym założycielem, pierwszym królem Aten i budowniczym Akropolis ateńskiej był Kekrops, syn Gai (okres kultury mykeńskiej). Według tradycji ok. 1130 r. p.n.e. Tezeusz połączył okoliczne gminy w jedno miasto. O tradycji kultu Ateny świadczy poświęcone jej najstarsze i największe ogólnoateńskie święto — Panatenaje.
Współczesne Ateny tworzą wraz z Pireusem największą aglomerację miejsko-przemysłową i węzeł komunikacyjny (morski i lotniczy) Grecji; są wielkim ośrodkiem kultury i nauki — liczne muzea, teatry, uniwersytet, Akademia Nauk (zał. 1836 r.); głównym centrum turystyki. Nowożytne Śródmieście leży między Akropolem (157 m n.p.m.) a Likawitos (278 m). Centrum stanowi plac Omonia (pi. Zgody), od którego rozchodzą się promieniście 3 główne arterie. Zachowały się unikatowe zabytki kultury starożytnej: Akropol z potężnymi ruinami Partenonu, Erechtejonu, Świątyni Nike, Propylejów, u podnóża Teatr Dionizosa, Odejon Herodesa Attyka, pomnik Lizykratesa; na północny-zachód od Akropolu resztki Agory, centrum klasycystycznych Aten — portyk Attalosa (króla Pergamonu, II w. p.n.e.), Tezejon; na wschód od Agory Rzymskiej — Biblioteka Hadriana, Wieża Wiatrów; w dawnej dzielnicy Hadrianopolis — Luk Hadriana, Świątynia Zeusa Olimpijskiego. Stadion Panatenajski (zrekonstruowany w 1896 r. — miejsce pierwszej nowożytnej olimpiady). Z okresu bizantyńskiego pochodzą kościoły z IX (tzw. Mała Metropolia, najstarszy w Attyce), XI-XIII w. Dużą grupę zabytków stanowią reprezentacyjne gmachy klasycystyczne z XIX w. (okres planowanej przebudowy Aten): Uniwersytetu, Akademii Nauk, Politechniki, Biblioteki Narodowej, Narodowego Muzeum Archeologicznego, Stary Zamek (obecnie Parlament), dawny Pałac Królewski, pawilon wystawowy — Zapion. Swoisty urok ma u stóp Akropolu dzielnica rozrywkowa Plaka.
Na południowy-zachód od centrum Aten leży Pireus, od czasów Temistoklesa główny port Aten. Miał wielkie znaczenie w basenie Morza Śródziemnego; w 86 r. p.n.e. został zburzony przez Rzymian (Sulla). Zachowały się pozostałości Długich Murów łączących Pireus z Atenami, ruiny świątyni, teatrów, zabudowań portowych. Obecnie jest to wielki port, ośrodek przemysłowy, turystyczny (m.in. duży port jachtowy Zea).
Na południe ciągnie się nieprzerwanie do przylądka Sunion dobrze zagospodarowana (plaże, urządzenia do uprawiania wszelkich sportów wodnych, tory wyścigowe, pola golfowe, korty tenisowe, ponadto restauracje, kluby, lokale nocne itp.) strefa wypoczynkowa zwana Riwierą Attycką; ośrodki: Nowy i Stary Faleron, Glifada, Wula-Kawuri, Wuliagmeni, Warkiza, Lagonisi i in. Na skalistym przylądku Sunion (60 m wys.) znajdują się ruiny umocnień oraz świątyń Posejdona i Ateny. Również i na wschodnim wybrzeżu Attyki, na północ od przylądka Sunion — ciąg dobrze zagospodarowanych miejscowości portowych i kąpielisk nadmorskich: Lawrion, Porto Rafti, Luca. Bardzo atrakcyjne zaplecze rekreacyjne Aten stanowią ośrodki wypoczynkowe w górach Hymet, Pantelikon, Parnes. Na północy, na równinie nadmorskiej leży Maraton, wsławiony zwycięstwem Greków nad Persami (490 r. p.n.e.). Na zachód od Aten, przy starożytnej „świętej drodze" do Eleusis — Dafni z klasztorem bizantyńskim z XI -XII w. Eleusis — to jedno z najstarszych miast Attyki, znane ze starożytnego kultu Demeter i Persefony; corocznie odbywały się poświęcone im misteria eleuzyńskie (Eleuzynie).

Grecja Południowa
Półwysep Peloponez (od średniowiecza zwany też Moreą) oddzielony jest od Grecji Środkowej Kanałem Korynckim. W linii brzegowej charakterystyczne są 3 głęboko wcięte zatoki (Lakońska, Meseńska, Argolidzka). Krajobraz górski — dziki, przepaścisty, bezleśny, kontrastuje tu z gęsto zaludnionymi, niewielkimi urodzajnymi dolinami. Peloponez miał duże znaczenie w historii Grecji; znajdowało się tu potężne państwo Achajów i centrum kultury mykeńskiej; później główny obszar ekspansji Dorów, współtwórców greckiej cywilizacji antycznej. Był pod władzą Rzymian, Bizancjum, francuskich krzyżowców, Wenecjan, Turków. W ciągu dziejów utrwalił się podział na krainy, których tradycje przetrwały do dzisiaj.
Koryntia zajmuje zachodnią część Przesmyku Korynckiego i przylegającą do niej północno-wschodnią część Peloponezu. Główny ośrodek Korynt, położony strategicznie (wzgórze Akrokorynt), był jednym z najbogatszych miast starożytnej Grecji — handel, rzemiosło (ceramika, tkactwo, wyroby z brązu), rozwój sztuki, architektury (porządek koryncki). Był siedzibą Związku Korynckiego; zburzony przez Rzymian (146 r. p.n.e.), później przez nich odbudowany, został stolicą prowincji Achai (26 r. p.n.e.); ponowny rozkwit przeżył za cesarza Hadriana. W Koryncie powstała jedna z pierwszych gmin chrześcijańskich (Św. Paweł). Należał do Bizancjum, był w rękach krzyżowców, w okresie tureckim przejściowo we władaniu Wenecji. Znajdują się tu ruiny budowli doryckich (m.in. świątynie, teatr, odejon), rzymskich (świątynie, propyleje). Na wzgórzu Akrokorynt — pozostałości starożytnego Akropolu i twierdzy bizantyńskiej, później weneckiej i tureckiej. W odległości 5 km leży współczeny Korynt, niewielki port nad Kanałem Korynckim.

Argolida w epoce mykeńskiej stanowiła centrum polityczne i gospodarcze Achajów. Znajdują się tu główne ośrodki kultury mykeńskiej; okazałe ruiny warowni, zamków królewskich w Mykenach (słynna Lwia Brama; w pobliżu zamku tzw. Grób Agamemnona), Tyrynsie („cyklopie" mury z wielkich bloków skalnych). Argos, jedno z najstarszych miast, od VII w. p.n.e. było stolicą Argolidy; miało duże znaczenie polityczne, gospodarcze i kulturalne (słynna szkoła rzeźbiarska, m.in. Poliklet). Nad Zatoką Argolidzką leży miasto portowe Nafplion (staroż. Nauplia), pierwsza stolica nowożytnej Grecji (1829-34 r.); główny ośrodek Argolidy. Na wzniesieniu (215 m n.p.m.) twierdza wenecko-turecka (XV, XVIII w.). Na wschód w kierunku Zatoki Sarońskiej — wykopaliska Hieron z Epidaurus, najsłynniejszego w Grecji miejsca kultu Asklepiosa; m.in. znajduje się tu najlepiej zachowany teatr grecki z IV w. p.n.e. (17 tys. widzów, znany z dobrej akustyki), łaźnia, stadion.

Arkadia — to jedyna kraina na Peloponezie, która nie uległa wpływom Dorów, przez co zachowała dawne tradycje mykeńskie. Położona w obszarze przejściowym między Spartą a Przesmykiem Korynckim, narażona była na ataki Sparty. Najznaczniejszym miastem Arkadii była Tegea założona w celach obronnych; pozostałością są ruiny świątyni Ateny Alea (zbudowanej przez Skopasa). Późniejsze miasto Megalopolis (IV w. p.n.e.), stolica Związku Arkadyjskiego, było jednym z najpiękniejszych miast Peloponezu; znajdują się tu ruiny największego teatru starożytnej Grecji (20 tys. miejsc). Zachowały się ruiny Mantinei wsławionej zwycięstwem Teb nad Spartą (362 r. p.n.e.). Obecnie głównym miastem Arkadii jest Tripolis założone w XV w. przez Turków. Arkadia dzięki walorom górskiego, lesistego krajobrazu (kult Pana i Artemidy) opiewana była przez poetów antycznych jako kraina szczęśliwości („arkadyjscy pasterze").
Lakonia zajmuje południowo-wschodnią część Peloponezu. Między góry Parnon (1935 m n.p.m.) oraz przepaściste góry Tajget (2404 m) wciska się urodzajna dolina rzeki Ewrotas. Jest to obszar starożytnej Sparty (Lacedemon), która odgrywała dużą rolę już w epoce Achajów27, później stanowiła potężne państwo doryckie. W VIII, VII w. p.n.e. stała na czele Związku Peloponeskiego, pierwszego w dziejach Grecji związku państw. W V w. p.n.e. (po wojnach perskich) Spartą rywalizowała z Atenami; po wojnie peloponeskiej na krótki okres zdobyła hegemonię w Grecji (V- IV w. p.n.e.). Od III w. p.n.e. zaznaczył się stopniowy upadek jej znaczenia. Starożytna Spartą położona była na północnym skraju urodzajnej niziny w otoczeniu gór, w znacznej odległości od swojego portu wojennego Gythejon.

Naturalna obronność położenia nie wymagała budowy murów, toteż miasto zostało otoczone murami dopiero w czasach rzymskich. Współczesna Spartą jest małym prowincjonalnym miasteczkiem, głównym ośrodkiem dzisiejszej Lakonii, założonym w 1834 r. na jednym z 6 wzgórz miasta antycznego. Zachowały się jedynie nikłe pozostałości dawnej Sparty, m.in. świątynia hellenistyczna tzw. Grobowiec Leonidasa; na stoku Akropolu — resztki świątyni Ateny, rzymskiego teatru, murów. W odległości 7 km od Sparty, na zboczu góry Tajget znajduje się zabytkowy zespół bizantyńskiego miasta Mistry, w okresie Cesarstwa Łacińskiego siedziby lennego księstwa francuskiego (rodu de Villehardouin), później stolicy bizantyńskiego despotatu Morei, znaczącego ośrodka kulturalnego. Prezentuje on pełny obraz świetności sztuki bizantyńskiej od XIII do XV w. (architektura, malarstwo ścienne). Zachowały się tu ruiny twierdzy z XIII w., pałacu, murów, liczne, często dobrze zachowane kościoły, klasztory, kaplice, resztki domów, studnie-cysterny, ulice.

Achaja - kraina górzysta nad zatokami Koryncką i Patras, w starożytności zasiedlona była przez Jonów, później Achajów. Głównym miastem jest Patras — ważny port zachodniej Grecji (cytrusy, rodzynki, wino), największe miasto Peloponezu, ośrodek przemysłowy, turystyczny.

Kreta
Głównym historycznym walorem turystycznym Krety są pozostałości kultury minojskiej (połowa II tysiąclecia p.n.e.). Najlepiej zachowane zabytki znajdują się w Knossos, Fajstos, Mallos, Gurni. Są to ruiny pałaców królewskich i budowli towarzyszących, nekropolie, ponadto zabytki sztuki bizantyńskiej i weneckiej. Korzystne warunki klimatyczne (ponad półroczny sezon kąpielowy), silnie rozwinięta linia brzegowa, dobra dostępność wybrzeży, stwarzają doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych, zwłaszcza na północnym wybrzeżu wyspy; dobrze zagospodarowanym, z licznymi miejscowościami kąpieliskowymi. Dodatkowym elementem atrakcyjności jest górzystość wyspy (Idi 2458 m n.p.m.), wąwozy krasowe, jaskinie itp. Największym miastem i portem Krety jest Iraklion (staroż. Heraklejon). Był to prawdopodobnie port minojskiego Knossos; pod panowaniem Wenecji twierdza Kandia, z której zachowały się mury obronne; stanowi on punkt wyjściowy do Knossos. Inne ośrodki administracyjne i miasta portowe Krety to: Chania (Kanea), Rethimnon, Agios Nikolaos — wszystkie na wybrzeżu północnym.

Grecja Wyspiarska
Wyspy Jońskie (Eptanisa) mają górzysty krajobraz, klimat ciepły o bardzo obfitych opadach w zimie, bogatą roślinność utrzymującą przez cały rok kolor soczystej zieleni (tym różnią się od wysp Morza Egejskiego). Rozwinięta linia brzegowa, dostępne zatoki i dogodne przystanie stwarzają bardzo korzystne warunki dla żeglarstwa. Wyspa Kerkira (Korfu) z głównym ośrodkiem o tej samej nazwie stanowi największe centrum jachtingu morskiego w południowo-wschodniej Europie. Ponadto różnego rodzaju na wysokim poziomie urządzenia bazy towarzyszącej, m.in. rozległe pola golfowe, pola do gry w krykieta, przyciągają, szczególnie w sezonie zimowym, wielu turystów, z których najliczniejszą grupę stanowią Brytyjczycy. Wyspy Jońskie mają bogate tradycje mykeńskie (wyspy Itaka, Kefalinia związane z akcją Odysei).

Wyspy Morza Egejskiego — Cyklady i Sporady, swoje znaczenie zawdzięczają głównie turystyce morskiej i wysokim walorom przyrodniczym, zwłaszcza licznym zatokom, piaszczystym plażom, orzeźwiającym wiatrom. Szczególną atrakcją jest czynny wulkan na wyspie Santorini. Do cennych zabytków przeszłości należą m.in. pozostałości skarbca Związku Morskiego i słynnej alei lwów na wyspie Delos, ruiny antycznego uzdrowiska Asklepiejon na wyspie Kos, świątyni Apollina na wyspie Rodos. Znajdują się tam również zabytki średniowieczne, z czasów przynależności do zakonu rycerskiego joannitów. Cechą charakterystyczną wysp jest ich oryginalne budownictwo o charakterze orientalnym (białe domy o płaskich dachach), wiatraki z naciągniętym na skrzydłach białym płótnem, a także gościnność mieszkańców trudniących się głównie rybołówstwem.

Historia, klimat, ukształtowanie terenu
Grecja (Hellas) leży w południowej części Półwyspu Bałkańskiego i jest najdalej wysuniętym na południe (wyspa Gawdos — na południe od Krety — najcieplejszym i najbardziej morskim krajem Europy; ok. 1/5 jej powierzchni zajmują wyspy. Linia brzegowa jest silnie rozwinięta, ma długość około 15 tys. km), liczne są głęboko wcięte zatoki, zatoczki oraz półwyspy o różnej powierzchni i kształcie. Wzdłuż zachodnich wybrzeży Grecji występuje grupa Wysp Jońskich, z których największe to: Kerkira (Korfu, 594 km2), Lefkas (285 km2), Kefalinia (770 km2), Itaka (98 km2), Zakinthos (434 km2). Na wschodzie znajdują się bardzo liczne, silnie rozproszone wyspy i wysepki na Morzu Egejskim. Wzdłuż wybrzeży środkowej Grecji ciągnie się potężna wyspa Eubeja (3653 km2), na północ od niej Sporady Północne, skupisko w większości drobnych, skalistych wysepek (ok. 80), z których największą jest Skiros (202 km2). W przedłużeniu Eubei w kierunku południowo-wschodnim znajdują się Cyklady (ok. 220 wysp), wśród nich: Naksos (428 km2), Andros (380 km2), Paros (194 km2), Tinos (194 km2), Milos (151 km2). U południowo-zachodnich wybrzeży Azji Mniejszej leżą, geograficznie przynależne już do kontynentu azjatyckiego, Sporady Południowe (ok. 50 wysp, w tym Dodekanez); największe: Rodos (1398 km2), Karpathos (301 km2), Kos (290 km2), Ikaria (255 km2), Samos (476 km2) oraz położone od nich na północ wyspy: Chios (806 km2), Lesbos (1750 km2), Limnos (477 km2); a już na Morzu Trackim: Thasos (398 km2), Samotraka (180 km2). Na Morzu Śródziemnym natomiast znajduje się znacznie oddalona na południe, największa wyspa Grecji — Kreta (8372 km2).
Rzeźba Grecji jest urozmaicona. Około 4/5 obszaru zajmują góry. Od granicy z Albanią ciągną się w kierunku południkowym, skręcając potem łukiem ku wschodowi młode góry Pindos (Smolikas 2637 m n.p.m.). Mają one złożoną budowę geologiczną (wapienie, flisz); są silnie rozczłonkowane, trudno dostępne (przełęcz Katara 1705 m). Tworzą szereg odosobnionych masywów, m.in. na północy: Gramos (2520 m), Timfi (2497 m), Athamanika (Cumerka 2469 m); w pobliżu Zatoki Korynckiej: Wardusja (2437 m), Giona (2510 m), Parnas (2457 m); ich przedłużeniem są na Peloponezie: Kilini (2376 m), Aroania (Chelmos 2341 m), Tajget (2404 m); na Krecie: Idi (2458 m), Lefka Ori (2452 m), Dikti (2148 m n.p.m.). Na wschodzie do młodych gór przylegają stare masywy hercyńskie (gnejsy, łupki krystaliczne, marmury), wśród nich najwyższy w Grecji Olimp (2917 m), oraz niższe już wzdłuż wybrzeża: Osa (1978 m), Pilion (1548 m) na półwyspie Magnezja. Na północo-wschodzie kraju, wzdłuż granicy z Bułgarią, ciągną się stare góry Rodopy (Falakron 2229 m n.p.m.).

Klimat
Na wyspach i wybrzeżach typowy klimat śródziemnomorski nabiera w części środkowej i wschodniej kraju cech kontynentalnych, stąd duże kontrasty i zróżnicowanie regionalne. Średnia roczna temperatura waha się od 15°C w Salonikach do 19,5°C na wybrzeżach Krety; stycznia od 5°C w górach do 13°C na wyspach południowych (w zimie minimum dochodzi do — 20°C); natomiast średnia lipca od 25°C np. na wyspie Rodos do 28°C w zamkniętej kotlinie Tesalii. Opady występują głównie w porze zimowej; największe, powyżej 1000 mm rocznie, na Wyspach Jońskich oraz na zachodnich wybrzeżach Morza Egejskiego — ok. 400 mm. Odpowiednio letnie okresy suszy trwają na zachodzie kraju 2, na wschodzie dochodzą do 5 miesięcy. Pokrywa śnieżna utrzymuje się przez kilka miesięcy w roku powyżej 2000 m n.p.m. Na szczególną uwagę zasługuje silne usłonecznienie, zwłaszcza na południu kraju; w Atenach od maja do końca września słońce świeci co najmniej 10 godzin dziennie, natomiast na Kerkirze i w Salonikach od czerwca do sierpnia. Z wysoką temperaturą powietrza wiąże się temperatura wody morskiej, która w pobliżu Aten nie spada od maja do listopada poniżej 18°C.

Organizujemy wyjazdy firmowe do Grecji, wycieczki motywacyjne, integracyjne, wyjazdy incentive travel dla firm. Profesjonalnie zajmujemy się obsługą firm i kompleksowym przygotowaniem wyjazdu oraz dostosowaniem programu do życzeń klienta i jego możliwości finansowych.
Jesteśmy kilkanaście lat na rynku a nasi doradcy organizowali niejeden wyjazd dla firm. Skontaktuj się z nami.