Wczasy i wycieczki last minute Wielka Brytania

Wycieczki last minute Wielka Brytania

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) obejmuje wyspę Wielką Brytanię, północno-wschodnią część wyspy Irlandii (Ulster) i liczne mniejsze wyspy: Szetlandy, Orkady, Hebrydy, Wight i in., a ponadto Wyspy Normandzkie i wyspę Man, które mają odrębny status oraz posiadłości zamorskie: Gibraltar, Terytorium Oceanu Indyjskiego, Święta Helena, Anguilla, Bermudy. Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Kajmany, Montserrat, Turks i Caicos, Falklandy, Pitcairn. Łączna powierzchnia tego wyspiarskiego kraju wynosi 244,1 tys. km kwadratowych.

zobacz_cennik.jpg

Dzieli się na 4 krainy historyczne: Anglia, Walia, Szkocja i Irlandia Północna. Stolicą kraju jest Londyn. Większe miasta to: Birmingham, Manchester, Leeds, Glasgow, Liverpool. Językiem urzędowym jest angielski. W Walii, Szkocji i Irlandii Północnej zachowały się pozostałości języka celtyckiego.

Wyspy Brytyjskie leżą na szelfie europejskim. Od Europy oddziela je Kanał La Manche – 34 km cieśnina Kaletańska. W maju 1994 roku oddany został do użytku podmorski tunel, który połączył Wielką Brytanię z Francją. W ukształtowaniu powierzchni przeważają stare góry (kaledońskie, hercyńskie), wyżyny, faliste równiny. Klimat jest morski, duża zmienność pogody. Sieć rzeczna jest gęsta, główna rzeka Tamiza. Liczne jeziora w Szkocji. W szacie roślinnej przeważają łąki i pastwiska. Występują wrzosowiska i torfowiska.

Stonehenge-wielka-brytania-last-minute
Londyn jest obecnie jedną z najbardziej rozległych miejskich aglomeracji świata. Tzw. Wielki Londyn — Greater London (utworzony w 1965 r.), w którego skład wchodzi City (2,7 km2) oraz 32 dzielnice, liczy 1596 km2 powierzchni. Na obszarze miasta można wyróżnić kilka historycznie ukształtowanych jednostek przestrzennych, przede wszystkim City, Westminster, West End oraz East End.

Wśród miejscowości położonych w pobliżu stolicy liczną frekwencją odwiedzających odznaczają się zwłaszcza Windsor i St. Albans oraz pałac Hampton Court.
Windsor położony jest w hrabstwie Berkshire, nad Tamizą, na zachód od Londynu. Znajduje się tu jeden z największych na świecie zamieszkałych zamków — rezydencja królów angielskich od ponad 850 lat. Jego budowę rozpoczął Wilhelm Zdobywca pod kon iec XI w. W XIII - XX w. został rozbudowany (główną przebudowę przeprowadzono w drugiej połowie XIV i w XVII w.). Zawiera cenne zbiory malarstwa, rysunku i rzemiosła artystycznego (m.in. dzieła Leonarda da Vinci). Kaplica zamkowa jest miejscem spoczynku wielu królów Anglii.
St Albans — położone w hrabstwie Hertfordshire, w dolinie rzeki Ver, na północ od Londynu, zostało założone przez Rzymian w 43 r. (Verulamium). Znajdują się tu pozostałości budowli rzymskich (ruiny amfiteatru) oraz romańsko-gotycka katedra z XI-XIII w. (dawny kościół opactwa benedyktynów z VIII w.). Na uwagę zasługują także dwa średniowieczne kościoły (Św. Michała i Św. Stefana).

Hampton — pałac położony w dzielnicy Richmond upon Thames w południowo-zachodniej części Londynu, nad Tamizą, zbudowany został w pierwszej połowie XVI w. jako rezydencja prywatna kardynała T. Wolseya, przejęty następnie przez króla Henryka VIII. Był rezydencją królewską do XVIII w.

Winchester — położony w hrabstwie Hamp-shire, nad rzeką Itchen, był początkowo osiedlem celtyckim, a następnie rzymskim miastem Venta Belgarum. Od VI w. pełnił funkcję stolicy królestwa Wessexu, a w IX-X w. stolicy Anglii. Upadek znaczenia Winchesteru nastąpił po ostatecznym przeniesieniu dworu królewskiego do Londynu w XI w. Jest to jedno z zachowanych w pierwotnym kształcie, starożytnych miast angielskich. Wśród wielu znajdujących się tu średniowiecznych kościołów na szczególną uwagę zasługuje gotycka katedra (XI-XV w.), stanowiąca jedenz najpiękniejszych przykładów budownictwa normańskiego.

Canterbury — położone w hrabstwie Kent, nad rzeką Stour, było już w okresie rzymskim miastem pod nazwą Durovernum Cantiacorum. Do końca VI w. pełniło funkcję stolicy królestwa Kentu. W 597 r. prowadził tu działalność misyjną św. Augustyn, zakładając w Canterbury arcybiskupstwo — siedzibę prymasa Anglii. W tutejszej katedrze (budowla gotycka z XI -XVI w.) został zamordowany w 1170 r. św. Tomasz Becket. Po jego śmierci miejsce to stało się obiektem pielgrzymek i ośrodkiem kultu religijnego.

Oxford — ośrodek administracyjny hrabstwa Oxfordshire, położony jest nad Tamizą, przy ujściu jej dopływu Cherwell. We wczesnym średniowieczu był osadą Sasów; od X w. — ważnym ośrodkiem handlowym i politycznym. W XIII. w. nastąpił rozkwit miasta w związku z założeniem uniwersytetu (1214 r.)20. Stało się ono wkrótce jednym z najważniejszym centrów naukowych i kulturalnych kraju. Pod względem architektonicznym najcenniejszy jest zespół kolegiów uniwersyteckich (XIII-XVI w., przebudowanych w XVII-XIX w.), m.in. Merton College (XIII w.), New College (XIV w.), Exeter College (XIV w.), Oueens College (XIV w.), Magdalen College (XV w.), Trinity College (XVI w.) i Jesus College (XVI w.). Zabytkowym obiektem jest także katedra (XII, XVI w.) oraz kościoły St. Peter in the East (XII w.) i St. Giles (XII, XIII w.).

Region Południowo-Zachodni leży na Półwyspie Kornwalijskim, odznaczającym się szczególnie ciepłym klimatem oraz wyjątkową malowniczością krajobrazu. Tereny nadmorskie mają dogodne warunki do uprawiania kąpieli i sportów wodnych, stąd też większość znajdujących się tu miejscowości pełni funkcję ośrodków wypoczynkowych. Należą do nich m.in. Torquay, Plymouth, Falmouth, Penzance, Saint lves, Newquay i Weston-super-Mare.

Atrakcję turystyczną stanowią parki narodowe Dartmoor i Exmoor oraz wspomniany już zabytek prehistoryczny — Stonehenge (hrabstwo Wiltshire). Składa się on z budowli kamiennych (1900-1400 latp.n.e.), pełniących prawdopodobnie w epoce brązu funkcję obserwatorium astronomicznego lub miejsca kultu boga Słońca.

Subregion Wschodni obejmuje południową część Niziny Angielskiej. Cechuje się wybitnie równinnym krajobrazem. Wśród znajdujących się tu miejscowości największą frekwencją odwiedzających odznacza się Cambridge — ośrodek administracyjny hrabstwa Cambridge, położony nad rzeką Cam (dopływ Ouse). W czasach rzymskich Cambridge było osadą obronną. W 1068 r. zostało zniszczone przez Wilhelma Zdobywcę. Od czasu założenia uniwersytetu (1209 r.) szybko rozwijało się jako ośrodek nauki rywalizujący z Oxfor-dem. Tworzy cenny pod względem architektonicznym zespół budowli, wśród których na uwagę zasługują zwłaszcza budynki uniwersyteckie z XIII-XVIII w., m.in. King's College (XV w.), Trinity Hall (XIV w.), Trinity College (XVI-XVII w.) oraz St. John's College (XVI, XVIII w.).

Subregion Środkowy leży na południe od Gór Pennińskich, na wschód od Walii i na północ od wzgórz Cotswold. Na wschodzie sięga do ujścia rzeki Humber i zatoki The Wash.
Głównym ośrodkiem ruchu turystycznego omawianego obszaru jest Stratford-upon-Avon (hrabstwo Warwickshire) — miejsce urodzenia i śmierci Williama Szekspira25. Działa tu teatr (Royal Shakespeare Company), w którym w miesiącach letnich odbywa się festiwal sztuk Szekspira.
Licznie odwiedzane przez turystów jest także Lincoln — ośrodek administracyjny hrabstwa Lincolnshire, położony nad rzeką Witham. Miasto to zostało założone przez Rzymian (Lindum). Słynie głównie dzięki dwuwieżowej katedrze gotyckiej (XII-XV w.) zaliczanej do arcydzieł architektury światowej. Uwagę turystów przyciąga tu również rzymski łuk triumfalny oraz most normański.

Subregion ten zajmuje wschodnie stoki północnych Gór Pennińskich, południowe stoki gór Cheviot oraz równinę nadbrzeżną Morza Północnego.Wśród miast o walorach historycznych na szczególne wyróżnienie zasługuje York. Położony w hrabstwie North Yorkshire, nad rzeką Ouse, został założony przez Rzymian (71-74 r. n.e.) jako twierdza Eburacum. W V w. stał się stolicą Northumbrii, a w 625 r. założono tu biskupstwo. W 867 r. został zajęty przez Duńczyków, którzy nadali mu obecną nazwę. W 1160 r. uzyskał prawa miejskie. Oprócz pozostałości budowli rzymskich (fragment murów obronnych) na szczególną uwagę zasługuje gotycka katedra (XI-XV w.) — jedna z największych w Anglii, znana m.in. z witraży (XIII-XV w.) stanowiących arcydzieło w skali europejskiej.Zainteresowanie turystów wzbudza mur Hadriana — system fortyfikacji wzniesiony w latach 122-28, w celu zabezpieczenia rzymskiej Brytanii przed najazdami północnych plemion celtyckich (Piktów), zamieszkujących tereny Szkocji.

Na wybrzeżu Morza Północnego znaną miejscowością rekreacyjną jest Scarborough, a także Tynemouth i South Shields. Funkcję uzdrowiska pełni Harrogate (ok. 30 km na zachód od York).Subregion Północno-Zachodni.

W skład Subregionu Północno-Zachodniego wchodzą tereny położone między Morzem Irlandzkim a Górami Pennińskimi. Szczególnie atrakcyjna krajobrazowo jest północna część subregionu, obejmująca najwyżej wzniesione obszary Anglii (Scafell 978 m n.p.m.). Region ten nazywa się „angielską Szwajcarią" - znajduje się tu 11 jezior (park narodowy Lakę District), które umożliwiają uprawianie żeglarstwa, stanowiącego tu wraz z pieszymi wędrówkami i wspinaczką górską główną formę spędzania wolnego czasu.Podobnie jak na całym pograniczu ze Szkocją, są tu również liczne warowne zamki. Jednym z interesujących miast (z zamkiem i katedrą) jest, położone nad rzeką Eden, Carlisle.

Walia, zajmująca południowo-zachodnią część wyspy Wielka Brytania wraz z przybrzeżnymi wyspami (największa Anglesey), ma 20,8 tys. km2 powierzchni (9% ogólnej pow. Zjednoczonego Królestwa). Większą część regionu zajmują Góry Kambryjskie, wzniesione przeważnie na wysokość 500-600 m n.p.m., pokryte głównie przez łąki i pastwiska. Najbardziej urozmaiconą rzeźbę (ostre granie, jeziora cyrkowe) ma północny ich fragment, obejmujący tereny parku narodowego Snowdonia.Walię zamieszkiwali w starożytności Celtowie. W latach 74-78 n.e. została opanowana przez Rzymian. Po ich odejściu (V w.) powstało tu kilka niezależnych państewek. W XII i XIII w. południowa część Walii została podbita przez Normanów, północna zaś zachowała do 1284 r. niezależność.

W roku tym Edward I — król Anglii, po dokonanej pacyfikacji, podarował ją swojemu synowi — stąd tytuł księcia Walii noszą następcy tronu angielskiego. W 1536 r. została ostatecznie włączona do królestwa.Do najstarszych zabytków historycznych na obszarze omawianego regionu należą rzymskie budowle w Caerleon. Założony tu obóz warowny (75 r. n.e.) mógł pomieścić 6 tys. legionistów. Typowym elementem krajobrazu walijskiego są zamki obronne, pochodzące najczęściej z okresu panowania normańskiego oraz z czasów walk o zachowanie niezależności od korony angielskiej (XII-XVI w.). Do najczęściej odwiedzanych należą zamki w: Beaumaris, Caernavon, Conway, Criccieth, Denbigh, Rhuddlan, Harlech, Cardiff i Caerphily. Niektóre z nich są udostępniane turystom także i w celach pobytowych (m.in. zamki w Chirk, Ruthin i Erding). Liczne są również zabytki budownictwa sakralnego, wśród których na szczególną uwagę zasługują Katedra Św. Davida w St. David's (XII w.) oraz opactwo Strata Florida w Pontrhydfendigaid (XII w.).